NaiTan

วันนี้เอาโปรเจ็คไปนำเสนอลูกค้ามาเครียดมากๆ  ตอนทำก็ว่าเหนื่อยและเครียดมากแล้วนะ แต่พอไปโดนลูกค้าติให้แก้ตรงนั้นตรงนี้รู้สึกเหนื่อยและเครียดยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าเลย เห้อ....ก็เพิ่งรู้ตรงนี้แหละว่าการเรียนมันสบายกว่าการทำงานจริงๆ แต่ยังไงก็ทำงานนี้ให้ผ่านไปได้ ผมคงได้อะไรจากการทำงานนี้มากกว่าที่คิดเยอะ นอกจาก ความเหนื่อยล้า ความเครียด ความกดดัน และ เงินค่าตอบแทน เหล่านั้น ซึ่งเป็นเพียงส่วนประกอบเบื้องต้นในการทำงานเท่านั้น แต่นอกจากนั้นยังได้ประสบการณ์ในการทำงานสายอาชีพจริงๆ  พบปะพูดคุยกับผู้คนในระดับสูงซึ่งเขาเหล่านั้น  ก็มีความคิดที่แตกต่างจากเราที่จะทำให้เราได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆที่เราไม่เคยคิดเคยพบเคยทำ ซึ่งลูกค้าที่ผมคุยด้วยก็เป็น ผู้จัดการบริษัทแห่งหนึ่ง ในเครือสหพัฒน์ ซึ่งดูแล้วเค้ามีประสบการณ์ในการบริหารจัดการมามาก มีความรู้กว้างขวาง พูดออกมาแต่ละคำผมก็งงๆ เหมือนกันตามแทบไม่ทัน แต่ละประโยคที่เค้าพูดออกมาแทบจะไม่มีประโยคไหนเลยที่ขาดคำภาษาอังกฤษเข้ามาแทรก บางคำก็เป็นเป็นคำศัพท์แปลกๆที่ผมไม่เคยได้ยิน จนบางครั้งก็ทำให้ผมเกิดเออเล่อในสมองผมชั่วขณะ จับต้นชนปลายไม่ถูก ว่าขณะนั้นเค้ากำลังจะอธิบายอะไรให้ผมฟัง ก็นั่งเอ๋อทำหน้านิ่งๆอยู่พัก แล้วก็ยิ้มเข้าสู้ผู้จัดการบริษัท ผู้จัดการเค้าก็คงรู้ว่าผมไม่ค่อยเข้าใจกับการอธิบายของเขาที่มีศัพท์เทคนิคเข้าประกอบการอธิบายต่างๆที่เค้าพูดมา เค้าก็ยิ้มแบบขำๆกลับมาที่ผม แล้วก็สอนผมว่า "ตั้นหัดใช้ภาษาอังกฤษในการอธิบายบ้างน่า"  ผมเพิ่งรู้ว่าการที่จะสื่อสารกับคนแต่ละคนให้เข้าใจนั้นควรที่จะเลือกภาษาระดับเดียวพูดคุยกับเค้า ไม่งั้นก็คงทำให้การสื่อสารกันให้เข้าใจเป็นไปด้วยความยากที่จะเข้าใจ ซึ่งตรงนี้ก็เป็นผลให้คนที่มีระดับความรู้ที่แตกต่างกันมักจะคุยกันไม่ค่อยรู้เรื่อง  วันนี้ก็ขอระบายอารมณ์เพียงเท่านี้ ตามจริงความรู้สึกมันมีมากกว่านี้ แต่ไม่รู้จะอธิบายออกมาเป็นตัวอักษรยังไง เห้อ....เหนื่อยๆ แต่ก็ต้องสู่ และดำเนินต่อไปตราบใดที่ยังมีแรงอยู่